تعریف مواد شیمیایی آلی

معنای اصلی "مواد آلی" موادی از موجودات زنده است، زیرا کشف اولیه مواد آلی از موجودات زنده جدا شده است. با توسعه سنتز آلی، بسیاری از ترکیبات آلی را می توان از مواد معدنی در آزمایشگاه سنتز کرد. کلمه "ارگانیک" معنای اصلی خود را از دست داده است.
اصول نامگذاری IUPAC برای شیمی آلی بیان می کند: "برای اهداف نامگذاری، ساختاری حاوی حداقل یک اتم کربن و فاقد هیچ عنصری از گروه های 1-12 (به جز هیدروژن) است که می تواند بر اساس اصول ذکر شده در این کتاب نامگذاری شود. ارگانیک در نظر گرفته شود.»
مواد آلی اساس مادی زندگی است. ترکیبات معدنی عمدتاً ترکیباتی هستند که کربن ندارند. اما برخی از ترکیبات حاوی عناصر کربنی مانند دی اکسید کربن، کربن و غیره متعلق به حوزه شیمی معدنی هستند، بنابراین این گونه مواد نیز مواد معدنی هستند.
علاوه بر کربن، ترکیبات آلی ممکن است حاوی عناصری مانند هیدروژن، اکسیژن، نیتروژن، کلر، فسفر و گوگرد نیز باشند. عنصر کربن همچنین نقش تقریباً غیرقابل جایگزینی را در شیمی معدنی ایفا می کند که در آن خوشه های اتمی کربونیل فلزی نیمی از شیمی معدنی امروزی را اشغال می کنند. بنابراین، ترکیبات آلی همه ترکیبات کربنی هستند، اما ترکیبات کربنی لزوماً ترکیبات آلی نیستند.
ساده ترین ترکیب آلی متان (CH4) است که به طور گسترده در طبیعت توزیع می شود و جزء اصلی گاز طبیعی، بیوگاز، گاز تونل معدن زغال سنگ و غیره است که معمولاً به عنوان گاز شناخته می شود و همچنین هیدروکربنی با کمترین محتوای کربن است. (بزرگترین محتوای هیدروژن). می توان از آن به عنوان سوخت و ماده اولیه برای ساخت هیدروژن (H2)، کربن سیاه (C)، مونوکسید کربن (CO)، استیلن (C2H2)، اسید هیدروسیانیک (HCN) و فرمالدئید (HCHO) استفاده کرد.