نامگذاری مواد شیمیایی آلی

قبلاً مواد آلی شناخته شده از جانوران و گیاهان و سایر موجودات به دست می آمد، بنابراین این نوع ترکیب را ماده آلی می نامند. در دهه 1820، دانشمندان به طور مصنوعی بسیاری از مواد آلی را با مواد معدنی، مانند اوره [CO(NH2)2]، اسید استیک (CH3COOH)، چربی و غیره سنتز کردند، بنابراین این مفهوم که مواد آلی را فقط می توان از مواد آلی به دست آورد، شکست. ارگانیسم اما به دلایل تاریخی و عرفی مردم هنوز از نام ماده آلی استفاده می کنند.
اصطلاح تاریخی "ارگانیک" به قرن نوزدهم برمی گردد، زمانی که حیات گرایان معتقد بودند که ترکیبات آلی فقط می توانند بیوسنتز شوند. این نظریه بر اساس تفاوت اساسی بین ماده آلی و "غیر آلی" است، ماده معدنی با حیات سنتز نمی شود. اما بعداً این نظریه لغو شد، در سال 1828، شیمیدان آلمانی فردریش وولر (فریدریش وولر) برای اولین بار با سنتز غیر آلی آمونیوم سیانات مواد آلی - اوره {CO(NH2)2}. با این حال، این کشف مهم بلافاصله توسط شیمیدانان دیگر شناسایی نشد، زیرا سیانات آمونیوم هنوز غیرآلی تهیه نشده بود. تا زمانی که H.Kolbe در سال 1844 اسید استیک (CH3COOH) را سنتز کرد و برتلو (MB erthelot) روغن ها و چربی ها را در سال 1854 سنتز کرد که شیمی آلی وارد عصر سنتزی شد و تعداد زیادی از مواد آلی با روش های مصنوعی سنتز شدند.
بشر سابقه طولانی در استفاده از مواد آلی دارد و چندین تمدن باستانی در جهان از دیرباز بر فناوری شراب سازی، سرکه سازی و کارامل سازی تسلط داشته اند. ثبت شده است که برخی از مواد آلی نسبتاً خالص مانند اسید گالیک، آکونیتین و مانیتول در چین باستان تولید می شدند. در اواخر قرن شانزدهم اروپای غربی اتر، اتیل نیترات، کلرواتان و غیره تولید کرد. زیرا این مواد آلی به طور مستقیم یا غیرمستقیم از جانوران و گیاهان هستند، بنابراین در آن زمان افراد فقط از جانوران و گیاهان به موادی به نام مواد آلی می رسیدند.
توسعه مواد آلی مصنوعی روشن کرده است که هیچ مرز مشخصی بین مواد آلی و مواد معدنی در فیزیک وجود ندارد، اما تفاوت هایی در ترکیب و خواص آنها وجود دارد. از نظر ترکیب، تمام مواد آلی حاوی کربن، عمدتا هیدروژن و به دنبال آن اکسیژن، نیتروژن، هالوژن، گوگرد، فسفر و غیره است، بنابراین شیمیدانان شروع به تعریف مواد آلی به عنوان هیدروکربن و مشتقات آنها کردند. در طبیعت، واکنش‌های شیمی آلی تنها گروه‌های عاملی خاص را شامل می‌شوند و بقیه مولکول را «در حاشیه» می‌گذارند. واکنش‌های معدنی پیچیده تمایل دارند که کم و بیش هر اتم در مولکول به واکنش کمک کند.